Jacq., 6 September 2010
Netherlands , 020 21°

"Werk maakt gelukkig"

“We mogen weer! Vakantie is leuk maar werk maakt gelukkig” meldt de omslag van het Intermediairnummer van 2 september.

Het is ook het einde van mijn zomervakantie en het einde van mijn tijdelijke dienstverband bij een hogeschool. Het is het begin van mijn hopelijk korte periode als werkloze/werkzoekende. Diezelfde dag heb ik de eerste afspraak met een coach van de hogeschool, de eerste opdrachten zijn gemaakt, de inschrijving bij het Werkplein is verzonden en de uitkering bij het UWV aangevraagd.

Ik ben (nog) niet somber over mijn kansen op de arbeidsmarkt hoewel wijze veertigplussers, vijftigers en alles daarboven mij waarschuwen voor dat wat mij te wachten staat, nu misschien nog niet als kersverse veertiger – de inkt van de vier plus nul is net opgedroogd – maar over niet al te lange tijd wel. Donkere gedachten probeer ik verre van mij te houden, maar ook ik kan mij niet onttrekken aan de Grote Vraag hoe mijn toekomst eruit gaat zien. Daarbij gaat het wat mij betreft helemaal niet over de pensioenleeftijd of de pensioenuitkering – de een zal hoog, de ander laag zijn - maar meer over Wat ik Waar zal doen en vooruit, misschien ook nog wel voor Hoe lang.

De nabije toekomst is super spannend omdat die nog enigszins maakbaar lijkt. Je kunt nog een ‘move’ maken, professioneel en geografisch. Hoewel een aantal landen voor officiële migranten de magische bovengrens van 35 jaar hanteert, ben je als veertigjarige nog niet helemaal onwelkom, al wordt het aantal keuzemogelijkheden beperkter naarmate je geboortejaar bij het genadeloos verstrijken van de tijd verder in de vorige eeuw ligt. Ja, 1970 klinkt toch wel als erg lang geleden hoor!

Maar wat helaas plannen en besluiten in het nu moeilijk maakt, is het weten dat je nu moet plannen voor later, voor dat pensioen wat er misschien toch nooit komt. Wat is wijsheid; je richten op de lange of op de korte termijn? Wat wil de werknemer; buitenlands avontuur of zekerheid? Wat kan de werkloze/werkzoekende?

Ze kan zich suf surfen op het World Wide Web, netwerk- en voorlichtingsbijeenkomsten bezoeken, brieven schrijven, haar CV voortdurend aanpassen, reflecteren en evalueren. Het is wel handig daarbij een coach achter de hand te hebben. Sommige werklozen/werkzoekenden moeten het doen met een digitale coach, wat mij niet bevorderlijk lijkt voor de snelheid van het eh “reintegratieproces”. Onpersoonlijk, vrijblijvend. Ik heb ’n Echte. Maar wie niet een echte heeft, hoeft niet te wanhopen. Een blik op mijn LinkedIn connecties en de connecties daarvan en de connecties daar weer van, nou ja, tot in het oneindige bijna, vertelde mij dat het in de wereld stikt van de coaches en begeleiders van trajecten, loopbanen, en misschien zelfs hele levens. Het lijkt alsof de arbeidsmarkt verdeeld is in twee groepen; zij die begeleiden en zij die begeleid worden, zij die opdrachten geven en zij die opdrachten maken.

Nee, ik vind daar vooralsnog niets van. Ik constateer alleen, maar weet niet zeker of het echt zo is of dat ik ze als gevolg van mijn nieuwe status zie vliegen. Dus geef ik u tot slot een klein opdrachtje: gewoon even turven a) hoeveel coaches en/of begeleiders er in uw eigen netwerk zitten, b) de keren dat u zelf wel eens hebt begeleid/gecoached en c) de keren dat u zelf wel eens bent begeleid/gecoached. Let op, het gaat om mensen van vlees en bloed, dus niet om boeken, bijeenkomsten of wat dan ook. Gewoon even turven, uw werk mag er niet onder lijden. Want zoals u weet, werk maakt gelukkig. Koester uw werk en uw geluk en laat het – eventueel – ongelukkig zijn maar aan de werklozen over.